weblog.luclodder.net

Zo, vandaag de spannende dag, ik ben nog wat grieperig maar we moesten naar de verloskundige. Cindy is nogal zenuwachtig, bang dat als we er zijn er “niets” zit. Eenmaal in de wachtkamer zitten we de foldertjes door te bladeren die overal verspreid liggen en aan de muren hangen. Van babyfoon’s tot advies over borstvoeding. In de folders neuzend gaat plots de deur open en horen we: “Komt u maar binnen…”
We kijken nog even om ons heen, ja wij zijn de enige over en dus aan de beurt.

Eenmaal binnen krijgen we door Marcella een stoel aangeboden en begint het vragenvuur. Vanalles en nog wat moeten we beantwoorden. Dan komt het moment dat de bloeddruk wordt opgenomen en Cindy wordt gewogen.

En dan ff luisteren of ze het hartje al kan horen. Da’s niet het geval, dan maar een echo zegt Marcella. Als ook de echo nog geen duidelijk beeld geeft (tis nog erg vroeg) vraagt ze aan cindy of ze een inwendige echo wil.
Marcella is trots op hun nieuwe “apparaat” en wil dus graag alle functies ervan uit de kast trekken. Wij zijn natuurlijk over nieuwsgierig en willen ook graag wat zien. Dus Cindy stemt toe. Nadat Cindy haar blaas heeft geleegd, kan ze gaan liggen en begint de “pret”.
De sensor wordt tegen de baarmoederhals aangedrukt en plots zien we beeld. Eerst nog vaag. We zien de baarmoeder met een vlek erin. Na wat uitleg word ons het vlies en het dooierzakje (voedselvoorraadje) getoond waaruit de embryo tot week 12 zijn voeding haalt. Daarna is de placenta en navelstreng volgroeid. Moeilijk herkennen we het hoofdje en rompje.
Ook laat ze ons het kloppend hartje zien, zo groot als, nou ja het kan niet meer dan 0.4 mm zijn!
En plotseling krijgen we ineens een beeld waarop het 1,5 cm grote embryootje, ONS embryootje beweegt! En ook zien we nu goed de armpjes, beentjes en hoofd met rompje.

We zijn zeer blij met dit eerste “beeld” materiaal van ons kindje.
Omdat Marcella deze echo machine pas heeft, wil ze er veel mee oefenen en vraagt ons of we over 2 weken weer willen. Nou daar hoefden we geen moment over na te denken… TUURLIJK. Zo vaak je maar wilt Marcella!
Dus over twee weken een update van de echo foto!

Cindy is nu 10 weken zwanger, en langzaam begint het “vreemde” gevoel gewoon te raken. Ik word dan toch papa.
De eerste weken nadat we “het” wisten, voelde ik me wat raar. Twijfels over hoe de tijd nu te moeten indelen. Wat nu met mijn hobbies etc. Krijg ik daar nog wel genoeg tijd voor?

{moscomment} Cindy is nu 10 weken zwanger, en langzaam begint het “vreemde” gevoel gewoon te raken. Ik word dan toch papa.
De eerste weken nadat we “het” wisten, voelde ik me wat raar. Twijfels over hoe de tijd nu te moeten indelen. Wat nu met mijn hobbies etc. Krijg ik daar nog wel genoeg tijd voor?
Mede DPZ-ers (fotocommunity) opperden al het idee, dat je het kind gewoon in zo’n draagzak op je rug kan meedragen tijdens het Urban-Exploren.
Maar ik begin steeds meer het besef te krijgen dat dat allemaal minder belangrijk is. En kan nu bijna niet wachten tot het zover is. Cindy loopt al elke dag in boekjes te kijken en winkels af te lopen voor spulletjes. Dat heb ik wat minder, dat komt in januari wel na de feestdagen. Eerst de zolder leeg maken (zooi weggooien) en opknappen, want daar verhuist onze slaapkamer naartoe. Dan de babykamer op onze oude slaapkamer maken.
Schoonpapa krijgt weer aardig wat schilderwerk voor zijn kiezen, maar tja daar wordt je dan ook OPA voor Oma zal aardig wat moeten gaan naaien, want er moeten natuurlijk wel mooie gordijnen op de babykamer komen!

Opa jan en “Oma” Gonnie hebben al een spaarpotje neergezet dat al aardig vol raakt. Oma mien is op dit moment aan het verhuizen en zal op haar nieuwe flatje ook al een babykamertje inrichten, zowel voor eegje (dochter van mijn broer frank) als natuurlijk voor ons kindje in de maak.

Afgelopen week zijn we lekker met zijn tweeen naar Centerparcs geweest.
Heerlijk was het, niets moet en alles mag.
Lekker een flink stuk wandelen, zwemmen of gewoon op de bank met een goed boek.

Vorige week woensdagavond had ik ineens last van misselijkheid.
De ochtendmisselijkheid is de kluts kwijt dacht ik nog.
Maar was ik vorige week nog zo gelukkig dat ik me zo goed voelde nu is het wel anders!
Heb de laatste paar dagen veel last van hoofdpijn en door de gehele dag ben ik misselijk.
Eten moet ik in etappes, iedere keer maar een klein beetje.

Eigenlijk hadden we morgen de eerste afspraak bij de verloskundige. Bij het maken van de afspraak hadden we allebei al een raar gevoel, met name de manier van doen en hoe het via de telefoon op ons overkwam. Toen we vrijdag terug kwamen van ons weekje weg lag er een brief van de verloskundige praktijk, ik moest een aantal vragen beantwoorden en dit dan maandag meenemen. Ik had gelijk het gevoel dat het maar allemaal vlug vlug moest. En de eerste controle was in Kerkrade. Ja dag, ik had in de gouden gids gezocht naar een verloskundige die dicht in de buurt zat. En deze praktijk zat dus twee straten verder volgens de gouden gids! Niet dus. Nou niet lang hellen maar een andere verloskundige bellen.
We moeten nu alleen nog iets langer wachten voor de eerste afspraak.

Ik ben nu “zeven” weken zwanger, de beruchte dertien weken nadert maar langzaam voor mijn gevoel.
Ik voel me echt goed, heb geen last van vervelende kwaaltjes die je wel vaker hoort.
Ik ben alleen ontzettend moe, mijn pijnlijke borsten zijn ook al verminderd, gelukkig!

Lees meer van 7 Weken.