Dus we lanterfanten lekker over de kermis. Silas gaat een dikke 5 keer in de draaimolen. Eerst in een racewagen, dan de brandweerauto en de rest van het arsenaal aan transportmiddelen aanwezig op de molen. Daarna nog even een 2 keer in de auto’s die als een achtbaan rondrijden. En nog 2 x samen met papa op de bots motor voor kleine kinderen. Silas stuurt lekker zelf en botst een paar keer zo hard dat papa er bijna af vliegt.
Rond 18:00 gingen we bij opa en oma wat eten, oma had nog wat Goulash over!
Rond 19:30 moesten we gaan inpakken, want Silas ligt er altijd om 20:00 en vandaag moest ie naar school.
Eenmaal rond 23:00 in ons eigen bed, beginnen de harde buiken meer en meer pijn te doen. Ze komen ook sneller en sneller. Op een gegeven moment om de 2 minuten. Ze duren echter te kort – 30 seconden – voor ontsluiting. Na wat twijfelen besluiten we om rond 1:15 de verloskundige toch maar te bellen. Marcella zegt dat ze even komt kijken.
Na controle blijkt er nog geen ontsluiting te zijn en moeten we toch maar proberen te gaan slapen. Het kan alle kanten uit zegt ze….
Ondertussen twitter ik even wat er allemaal gebeurd is. De eerste stortvloed aan replies komen al op twitter binnen. “Leuk!”, “Spannend!”, “Sterkte!” is een kleine greep uit de vele reacties.
Het is al 2:00 en we gaan dus maar weer naar bed.
’s Morgens (7:30) blijkt dat Cindy – de hele nacht door – deze vervelende voorbereidende weeën heeft gehad.
De verloskundige kwam na ons telefoontje weer even kijken. Nog steeds geen ontsluiting. Op advies van haar neemt Cindy een slaappil (inslaper) om toch wat nachtrust te krijgen. Samen met 2 paracetamol kan dat.
Opa komt Silas ophalen en ik ga snel nog even de laatste spullen in de winkel halen. We hadden nog geen babymelkpoeder en nog geen flesje.
Dat krijg je als ze 2 weken te vroeg beginnen te rommelen
Ondertussen is op twitter een ware bevallingshype los gebarsten. Ze bedenken een hashtag #twitterbevalling en gaan gokken wanneer en wat het gaat worden. En op een gegeven moment stijg ik zelfs op nl.twirrus.com tot bijna populairste twitteraar van nederland en wordt de hashtag #twitterbevalling zowaar een nederlands trending topic.
Wie had dat nu kunnen denken. Vandaag ben ik populairder dan een paul de leeuw!
Ondertussen ligt Cindy haar slaap in te halen en zit “papa” een beetje alleen achter zijn computer te twitteren en deze blog te schrijven. De enige vragen die in mijn hoofd rond spoken zijn: “Gaat het vandaag nog gebeuren?”, “Duur het nog lang?”, “Wat moet ik in hemelsnaam doen!?”
Een klant van morgen heb ik al afgebeld en voorzie dat de DTS luistersessie volgende week maandag met @ralphwinkler en @pascaljaminon zo ook in het water gaan vallen. Vrijdag MOET ik wel werken, dus ik hoop dat hij/zij er dan toch wel al is.
Nou beste internetvrienden ik hou jullie op de hoogte.
4 November is Cindy uitgeteld en krijgen we ons 2e kindje. Tuurlijk zijn we al druk bezig met de namen. De jongensnaam hebben we al. Als het echter een meisje wordt komen wij er niet uit. Vandaar dat we dit laten kiezen door de internet community. Twitteraars, blog bezoekers, hyvers iedereen nodigen we uit om op onderstaande namen te stemmen. Je mag op meerdere namen stemmen.
De naam die de meeste stemmen krijgt zal het ook worden, en wordt uiteraard pas bekendgemaakt nadat hij/zij geboren is.
Mensen die graag een digitaal geboortekaartje willen ontvangen kunnen dat per email aan ons doorgeven –> luc [at] luclodder [punt] net
Een dikke twee weken geleden was Cindy een paar weken overtijd. Op een vroege ochtend heeft ze toch maar een test gedaan. Ik lag die bewuste ochtend nog rustig in ons bed te slapen. Cindy had de hele nacht geen oog dichtgedaan en was al rond 6:00 opgestaan voor de test. Rond een uur of half acht in de ochtend werd ik wakker en lag ze naast me met de ogen wijd open, me aan te staren. Ik wist voldoende… er hing op een of andere manier iets in lucht. Het was eigenlijk helemaal niet de bedoeling, maar als het dan toch zo is en de gedachte langzaam doordringt is het toch weer een prachtig gevoel en idee. We worden een gezinnetje van vier! Silas krijgt er een zusje of broertje bij! Hoe zou hij er op reageren? Hij is amper 2,5!
Een paar dagen erna hadden we al een afspraak bij de verloskundige. De gewone echo was niet goed, er was niks te zien en er moest dus dieper gekeken worden. Uiteindelijk zagen we alleen het dooierzakje. Het kindje was dus nog veel te klein en blijkbaar was Cindy ook maar net zwanger. We moesten dus twee weken later terugkomen voor een nieuwe echo. Cindy maakte zich ineens erg ongerust en dacht dat het fout zat. Ik stelde haar gerust dat we gewoon te vroeg waren en dat het nog moest groeien. Bij de volgende echo was het nog steeds heel klein, maar 0,8cm. Maar er was wel al een duidelijk klopend hartje te zien, dus een echt leven.
Silas was ook bij de 2e echo, hij wist al precies waar de baby zat en wat hij deed, “slapen doet ie!”, “waar is de baby dan!?”, “in buik is baby!”
Zo nu kan alles weer worden opgeknapt. Kamertje voor silas maken, nieuwe babykamer. Straks weer fles geven, boeren… Het circus begint weer van voren
De kamer van Silas wordt in elk geval blauw van kleur, hij wil niks anders. De babykamer zal nu paars worden. Ikea here we come (again).
Vanochtend begonnen dus de echte weeën, om 10 uur moesten we voor een CTG terug, meteen na de CTG had cindy al 2cm ontsluiting. Na de CTG werden we meteen op verloskamer 1 gelegd. Gewacht tot 12:00 om te kijken wat er gebeurde. Om 13 uur was het 5 cm ontsluiting. Nou het moest nog verder. De weeën werden erger en erger. Rond 15:30 was er al 9cm, het was nu wachten op volledige ontsluiting. Echter toen men na 16:30 wou komen kijken of de ontsluiting er al was bleek het dat cindy al persdrang had en dat het hoofdje al zichtbaar was. Dus alles aan de kant en aan de slag. Uiteindelijk nog behoorlijk snel kwam dus onze zoon Silas ter wereld. 3680 gram schoon aan de haak. Niet dik maar wel groot.
Dus nu moet papa morgen naar de gemeente, drukker, de ooievaar opzetten etc.. weer een drukke dag voor de boeg.
Nou vanochtend zijn ze er dan toch. De echte weeën. Om de 10 minuten nu, hopen dat het nu allemaal sneller gaat. We moeten om 10.00 uur weer in het ziekenhuis zijn voor controle. Denk, en hoop, dat we dan ook meteen daar kunnen blijven.
Het is inmiddels zaterdagavond 20.00 uur en we zijn nog geen “centimeter” opgeschoten.Vanmiddag zijn de oma’s en opa op bezoek gekomen. Is nu wel fijn om bezoek te krijgen omdat je maar zit te wachten. Op advies van velen zijn we vanmiddag een blokje omgelopen met oma, dit mocht echter niet baten. Ik zit nu op 1 wee per uur, dat schiet dus echt niet op! Morgenvroeg moeten we weer om 10.00 uur naar het ziekenhuis en moet ik weer aan het C.T.G apparaat. Mijn gevoel zegt me nu dat ik pas maandag ga bevallen met een beetje hulp van het ziekenhuis of er moet al een wonder gebeuren….
We zijn gisteravond gewoon naar bed moeten gaan, rond 22:30 gingen we naar boven. Beiden in slaap gevallen en rond 2:00 werden we wakker. Cindy dacht dat het nu sneller ging de weeën kwamen na tellen toch nog om de 8 minuten. Tja dan toch maar weer naar bed. En vanochtend rond 7:30 werden we pas weer wakker. Het wordt dus toch het ziekenhuis. Of er moet voor 9:00 nog een wonder gebeuren. Gelukkig heeft Cindy vanacht dus ook kunnen slapen en is ze tenminste wat uitgerust.
Het begon gisteren in de ochtend al. Cindy kreeg steeds vaker harde buiken. Nog geen echte pijn erbij. Op de planning stond om met Silas naar de kermis in Hoensbroek te gaan. Toen we gistermiddag in hoensbroek aankwamen waren de harde buiken er al om de 10 minuten. Best vaak vonden we. Cindy wilde echter persé naar de kermis. Gebroken beentje in de voet en hoogzwanger of niet. Geen speld tussen te krijgen. En als verstandige echtgenoot ga je daar dan ook niet tegen in. Als er iets gevaarlijk is, is het een gepikeerde hoogzwangere echtgenote!
Ondertussen twitter ik even wat er allemaal gebeurd is. De eerste stortvloed aan replies komen al op twitter binnen. “Leuk!”, “Spannend!”, “Sterkte!” is een kleine greep uit de vele reacties.
